ZachosRally

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ……

Η συνεργασία μας με την ΠΡΟΦΗΤΗΣ Αutosport έφτασε στο τέλος της. Ευχαριστούμε θερμά για ολη τη βοήθεια και τη συμβολή στις επιτυχίες μας ολα αυτά τα χρόνια. Κρατάμε τις καλές στιγμές και συνεχίζουμε…

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ :

Συγγραφέας : Γκαγκαλνάς Αλέξανδρος

Ο ραλλίστας…

Τελείωσε λοιπόν και το 16ο ράλλυ Φίλιππος και αυτό που μου άφησε είναι μια πικρία. Όχι για τα αποτελέσματα αλλά για το όλο κλίμα γενικότερα. Οι συμμετοχές ήταν οι μισές απ’ότι θα έπρεπε, οι χορηγοί όσο πάνε και λιγοστεύουν και η οργάνωση το παλεύει μεν αλλά…
Σε ολόκληρη την πόλη της Θεσσαλονίκης δεν υπήρχε ούτε μια αφίσα που να διαφήμιζε τον αγώνα. Τι σημασία έχει που γίνεται σε άλλη πόλη; Και το Μουντιάλ στην Αφρική γίνεται αλλά το ξέρει κι η γιαγιά μου!
Αναρωτιέμαι γιατί δεν υπάρχουν χορηγοί να στηρίξουν τις προσπάθειες των αγωνιζόμενων. Αλλά πως να έρθουν οι χορηγοί αν δεν υπάρχει προβολή; Και γιατί να υπάρξει προβολή αφού δεν υπάρχει κέρδος; Εδώ δεν είναι γήπεδο, να κόψεις 40.000 εισητήρια από 25-30 ευρώ το καθένα. Ούτε διαρκείας ούτε κασκόλ, ούτε πανό και φυλλάδες να πουλήσεις.
Εδώ καλά καλά ακόμα και κάποιοι που πάνε στα ράλλυ δεν έχουν ιδέα για το σπορ. Στις ειδικές πλέον δεν πάω. Την τελευταία φορά είμουν σκαρφαλωμένος σε ένα βράχο κι ο διπλανός μου λέει: “εντάξει γρήγοροι είναι κι αυτοί αλλά δεν είναι σαν τον Αλόνσο!”. Κόντεψα να πέσω από το βράχο.
Πολλοί δεν ξεχωρίζουν τα ράλλυ από τη F1, τα dragster, τα drift, τα κάρτ κ.τ.λ. Όλα είναι ράλλυ γι’αυτούς κι αυτοί που τρέχουν σ’αυτά λέγονται ραλλίστες. Οι ραλλίστες είναι, κατά τη γνώμη τους,  γκαζοφονιάδες, εγωκεντρικοί άνθρωποι με τάσεις τεντυμποϊσμού που το μόνο που τους νοιάζει είναι να πουλήσουν μούρη στα κοριτσάκια. Κάτι σαν τους κοντράκηδες της παραλιακής! Η εικόνα που έχουν στον μυαλό τους  είναι του Τζανετάκου και  του Μπάρκουλη από τον ελληνικό κινηματογράφο, αλλά και του Χέρμπι από το “Κατσαριδάκι αγάπη μου”. Κρίμα που δεν έσκασε μύτη κι η Έλενα Ναθαναήλ σήμερα σε καμιά ειδική να δέσει το σκηνικό…
Στην πραγματικότητα όμως οι “ραλλίστες” δίνουν χρόνο, χρήμα, αίμα και ιδρώτα, κόπο, αγωνία και πολύ αγάπη για τους αγώνες αυτοκινήτου. Πάνω στο βουνό ο “ραλλίστας” δεν οδηγάει, ψάχνει τα όριά του, τα δικά του και του αυτοκινήτου του! Και προσπαθεί να γίνει όλο και καλύτερος, όλο και πιο γρήγορος. Να βρει το τέλειο πάτημα, την τέλεια τιμονιά, τον τέλειο χρόνο. Η ταχύτητα μεγάλη, τόσο που ο μέσος άνθρωπος θα πάθαινε ανακοπή από τον τρόμο. Ο  “ραλλίστας” όμως βρίσκεται σε άλλη διάσταση, αντιδρά δύο και τρεις φορές πιο γρήγορα από τον μέσο άνθρωπο κι αυτό επειδή πίεσε τον εαυτό του στα όρια και έγινε καλύτερος.
Καλύτερος όχι μόνο σε απόλυτο χρόνο αλλά και σαν “πάστα” ανθρώπου. Τι να πω για το Βαγγέλη και το Σπύρο και για τον αγώνα τους; Προβλήματα πριν τον αγώνα αλλά και κατά τη διάρκεια, τόσα πολλά που θέλω δύο σελίδες για να τα αναφέρω. Αυτοί όμως εκεί να το παλεύουν μέχρι την τελευταία στιγμή και μάλιστα με αξιώσεις. Κάπως έτσι είναι λίγο πολύ όλοι οι “ραλλίστες” απλά τους Ζάχους τους ζω από κοντά και δεν σηκώνω κουβέντα για το πόσο αγωνιστές είναι και τι κουράγιο, πείσμα και  υπομονή έχουν μέσα τους. Και πάνω απ’όλα αγάπη και πάθος για τους αγώνες.
Αλλά τι λέω; Ξέχασα! Αυτοί είναι…ραλλίστες.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΑΣΦΑΛΤΟΥ
16o Rally Φίλιππος  24-25 Απριλίου 2010

Εύχομαι ολόψυχα να είναι αυτή η τελευταία φορά που θα εγκαταλείψουμε φέτος…