Ιούνιος 2009
vaggelees | 27 Ιουνίου, 2009 
Με αφορμή την εκπληκτική νίκη του Λάμπρου Αθανασούλα στο PWRC του 56ου Ράλλυ Ακρόπολις σας παραθέτουμε ένα άρθρο του Κυρίου Νίκου Τσάδαρη…
ΛΑΜΠΡΟ-ΝΙΚΟ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ !!
Γίνε -παγκόσμιος- πρωταθλητής
κείμενο : Νίκος Τσάδαρης
Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009
Ήταν αρχές χειμώνα του 2001/2002 όταν πέντε - έξη «γέροι» οδηγοί αγώνων πλαισιωμένοι από το τότε επιτελείο των «4Τροχοί», αδιαφορώντας για τη χιονοθύελλα και το όποιο ρίσκο κάθονταν στα δεξιά μπάκετ των αγωνιστικών Yaris, ή στα παρακείμενα υψώματα, στην προσπάθεια να επιλέξει τον αντικειμενικά ΚΑΛΥΤΕΡΟ από τους δέκα υποψήφιους του τελικού «Γίνε Πρωταθλητής» 2002.
Δύσκολη ημέρα και ακόμα πιο δύσκολη η τελική απόφαση που ελήφθη τη νύχτα σε αίθουσα ξενοδοχείου της Λειβαδιάς, όπου στρατοπεδεύαμε.
Παρόντες –ίσως ξεχνώ κάποιον, συγχωρήστε με- οι Κώστας Αργυρίου, Δημήτρης Βαζάκας, Άγγελος Ζήβας, Θανάσης –«Τροφώνιος»- Παλαιολόγος και φυσικά Μανώλης Παναγιωτόπουλος, ο υπογράφων και ο Στρατής –«Στρατισσίνο» Χατζηπαναγιώτου που έγραφε λίγο μετά στους 4Τ όσον αφορά την τελική επιλογή:
«Στο τραπέζι για την τελική απόφαση δε χρειάστηκε να καθίσουμε περισσότερο από μία ώρα, όχι για να επιλέξουμε παμψηφεί το νικητή, το «Γίνε» του 2002 Λάμπρο Aθανασούλα, αλλά για να επιλέξουμε και έναν αναπληρωματικό. Σχεδόν ισόβαθμοι, οι Bαγγέλης Zάχος, Σπύρος Mπόγδανος και Mιλτιάδης Πλατώνης (με αλφαβητική σειρά?) νιώθουν την αναπνοή του Φώτη Mπρόζου.».
Θα μου πείτε δύσκολη και «σε μια ώρα»; Απαντώ ναι και αυτό γιατί η τελική μας επιλογή, ο Λάμπρος, δεν ήταν ο εκείνη τη στιγμή καλύτερος (ταχύτερος αν θέλετε) οδηγός από αυτούς που είχαν αποσπάσει το ενδιαφέρον όλων μας. Χωρίς ενδοιασμό –προσωπικά- πιστεύω ότι την επόμενη μέρα του τελικού πιο έτοιμος να οδηγήσει ήταν ο Βαγγέλης Ζάχος, ένας ήδη πετυχημένος οδηγός αγώνων, με υπέροχη προσωπικότητα που ανεδείχθη τόσο όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα, όσο και στη συνέχεια μέχρι σήμερα.
Πίσω όμως στον Λάμπρο Αθανασούλα, τον νικητή που και εγώ μαζί με τους υπόλοιπους υποστήριξα ανεπιφύλακτα, για τη θέση του πρώτου, βλέποντας όχι τόσο την αγωνιστική του ετοιμότητα, όσο την εν γένει προσωπικότητά του, τον τρόπο αντιμετώπισης του διαγωνισμού και το μυαλό που επιστράτευσε σε όλη τη διαδικασία. Την ίδια εικόνα είχαν και οι «γραμματιζούμενοι» της ομάδας, οι συνοδηγοί (Tώνια Παυλή, Nίκος Mουζάκης και Hλίας Kαφάογλου), που είχαν συνοδηγήσει σε όλους τους διαγωνιζόμενους.
Αν μάλιστα θυμάμαι καλά, αυτός που άργησε περισσότερο από όλους να συμφωνήσει στο… ομόφωνα, ήταν ο γκουρού της παρέας, ο επονομαζόμενος «Βασιλιάς», ο Μανώλης Παναγιωτόπουλος, ο άνθρωπος που κόντεψε να αφήσει τα κόκαλα του σε μια χιονισμένη βουνοκορφή έξω από το Δίστομο και ένας από αυτούς (μαζί με Άγγελο Ζήβα και υπογράφοντα) που λίγους μήνες μετά, γεύτηκαν από πρώτο χέρι την αντικειμενικότητα της επιλογής τους, όταν, ο Λάμπρος ακούγοντας τις οδηγίες του Νίκου Μουζάκη μας έκανε πολλές φορές τη ζωή δύσκολη οδηγώντας με ταχύτητα και –πάνω από όλα- απρόσμενη ωριμότητα το Yaris της Τογιότα Ελλάς, «συνεταίρου» της όλης προσπάθειας στα έξη χρόνια του μοναδικού αυτού θεσμού.
Άκρως πετυχημένη λοιπόν η αγωνιστική πρώτη χρονιά του «Γίνε 2002», στην με απίστευτο συναγωνισμό στην κλάση Α/5 το 2002, ενώ «στο καπάκι», το 2003, ήρθε η πρώτη θέση στη δυσκολότερη –μέχρι τρία τέσσερα χρόνια πριν- κλάση των ελληνικών ράλι, να δικαιώσει την επιλογή όλων μας.
Δυο χρόνια μετά ακολούθησαν οι διεθνείς επιτυχίες στο Fiesta Cup (πρώτη νίκη στη Γερμανία), ενώ μόλις στο περσινό ράλι Ακρόπολις οι Αθανασούλας-Ζακχαίος, τερμάτισαν πρώτοι Έλληνες αμφισβητώντας πολλές φορές τα πρωτεία των ξένων επαγγελματιών ή μη της κατηγορίας παραγωγής.
Τα χρόνια όμως είχαν περάσει. Ο τότε 25χρονος «Γίνε πρωταθλητής», έφτασε τα χρόνια του Χριστού και μόνο επαγγελματική καριέρα στους αγώνες δεν έκανε. Αντίθετα, πέτυχε στην επαγγελματική του ενασχόληση, χωρίς ποτέ να ξεχάσει το χόμπι του, κάτι που τον έφερε ένα χρόνο μετά στο μπάκετ του νοικιασμένου Φάμπια, για το Ακρόπολις που μόλις πέρασε.
Καλή συμμετοχή, σχετικά πλούσια και θεωρητικά ισότιμη των αντιπάλων που συμμετέχουν μόνιμα στο PWRC, αλλά κανείς απέξω δεν θα είχε μεγαλύτερες απαιτήσεις από, περιστασιακά κάποιους καλούς χρόνους ανάμεσα στους κ.κ. Αράι, Αλ Ατίγια, Αραούγιο και κυρίως τον πολυδιαφημισμένο Σουηδό Πατρίκ Σαντέλ, που οδηγούσε επίσης ένα Φάμπια, από την αρχή της χρονιάς.
Δύσκολο εγχείρημα η –έστω- αποσπασματική- διάκριση ενός «ευκαιριακού» πληρώματος (και αυτό ήταν οι δικοί μας), ειδικά με αυτοκίνητο S2000 που πρέπει να οδηγηθεί στους κόφτες, γρήγορα και πολλές φορές στην κόψη του ξυραφιού. Οι καλές δοκιμές (όσοι το θεωρούν ανφέρ, ας σκεφτούν τι θα έκαναν ακόμα και οι παραπάνω παγκόσμιοι στην πατρίδα τους), η καλή φυσική κατάσταση του οδηγού και το δέσιμο του πληρώματος, δεν είναι δυνατόν να αντισταθμίσει τα ατού ενός επαγγελματία, για αυτό και όλοι μείναμε έκπληκτοι όταν είδαμε το Λάμπρο να κοιτάζει όλους αυτούς (και άλλους πολλούς όπως τους Pirelli stars) στα μάτια διεκδικώντας από την αρχή τη νίκη στην κατηγορία, αδιαφορώντας ταυτόχρονα για την απίστευτα –φέτος- εύκολη υπόθεση της πρώτης ελληνικής θέσης.
Μεταξύ των θεατών και εγώ είχα –προς στιγμή- την «αμφιβολία» πως το S2000 βολευόταν σε σχέση με τα βαριά Μίτσο και Σουμπ, αλλά βλέποντας τον έμπειρο Σαντέλ να ακολουθεί, σταύρωνα τα δάχτυλα για τη συνέχεια
Μια συνέχεια που πέρασε από σαράντα κύματα μέχρι τη 17η ειδική των Αγίων Θεοδώρων ΙΙ, όπου ο άνθρωπος που πιστέψαμε οκτώ χρόνια πριν, επιβεβαίωσε και στον πλέον δύσπιστο από όσους τότε τον έκριναν και τον επέλεξαν, ότι αν ήταν σε άλλη χώρα ίσως και να διεκδικούσε ένα παγκοσμίου επιπέδου τίτλο.
Ποτέ δεν ήμουν συναισθηματικός –ούτε καν ιδιαίτερα φιλικός- με τους νεότερους οδηγούς αγώνων (αυτή είναι και μια μεγάλη διαφορά με τον κουμπά μου…), όμως δεν θα ξεχάσω ποτέ την ώρα που άκουγα τον κινητήρα του Φάμπια να βελάζει στους κόφτες, ερχόμενο για το τυπικό σέρβις πάρκ πριν την αποθέωση του τερματισμού.
Έμεινα μακριά από τις αγκαλιές φίλων και «φίλων» που έσπευσαν να αγκαλιάσουν τον τέταρτο στη σειρά «Γίνε» και ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτηκα να πάω τριακόσια μέτρα πιο εκεί στη ράμπα τερματισμού.
Συναντηθήκαμε με τον μαθητή (έτσι τον λέω οκτώ χρόνια τώρα) όταν καταλάγιασαν τα πρώτα πανηγύρια, σφίξαμε τα χέρια, ασπαστήκαμε (μάλλον ψυχρά) και είναι η πρώτη φορά που ένοιωσα να ανατριχιάζω για την αγωνιστική επιτυχία άλλου. Δεν είμαι σίγουρος αν δάκρυσα ή κάπως έτσι, αλλά ένοιωσα περήφανος, τόσο γιατί τον πίστεψα, όσο και γιατί εκείνη τη στιγμή ένοιωσα πως εκπροσωπώ τον Άγγελο, το Δημήτρη, το Θανάση, τον Νίκο, τον Ηλία, την Τώνια, τον Κώστα και φυσικά τους «Βασιλιά» και «Στρατισσίνο». Ήμουν ένας από τους «δάσκαλους» που επί έξη χρόνια διεκπεραίωναν ένα από τους πλέον αξιοκρατικούς και κυρίως ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥΣ διαγωνισμούς που έγιναν στη χώρα μας. Το… αδικοχαμένο «Γίνε Πρωταθλητής», την ιδέα των «4 Τροχοί» που υποστήριξε αμέριστα η Τογιότα Ελλάς. Το μοναδικό πραγματικό φυτώριο νέων οδηγών αγώνων στη χώρα μας, απόφοιτος του οποίου είναι ο αριστίδην σημαιοφόρος του, Λάμπρος Αθανασούλας.
Μπράβο Λάμπρο κι ας ξέρουμε όλοι ότι, είναι αργά πλέον να υπάρξει ολοκληρωμένη συνέχεια στην τότε και τις μετέπειτα επιδόσεις σου.
- Μπράβο γιατί το πίστεψες μέσα σου και το πολέμησες από την ημέρα που ο Παύλος (η αθέατη όψη της αστραφτερής νίκης, ο μεγάλος αδελφός) έκανε το ντιλ.
- Μπράβο γιατί έπαιζες από την αρχή με όλους και γιατί κέρδιζες τον έμπειρο με ίδιο (!) αυτοκίνητο Σαντέλ.
- Μπράβο γιατί δεν ασχολήθηκες με τις «μικρότητες» της πρώτης ελληνικής θέσης όπως είχαν κάνει στο παρελθόν σχεδόν όλοι οι Έλληνες οδηγοί.
- Μπράβο γιατί οδηγώντας στο όριο δεν έκανες το λάθος
- Χίλια μπράβο γιατί κατάφερες να «το γυρίσεις» υπέρ σου την τρίτη ημέρα, εκεί όπου –πιστεύω- όλοι οι Έλληνες θα είχαν κολώσει.
- Άπειρα μπράβο γιατί ακόμα και στην τελευταία ειδική πήγες «τάπα» μεγαλώνοντας ακόμα περισσότερο την διαφορά από τον μάλλον φετινό Παγκόσμιο Πρωταθλητή PWRC και τέλος
ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που μας «ανέβασες» όλους εμάς στην κορυφή του εθνικού μας αγώνα, δικαιώνοντας τα πιστεύω μας και την επιμονή μας στο πρόσωπό σου.
Υ.Γ. Μήπως –λέω μήπως- η νίκη αυτή πρέπει να γίνει η νέα αφετηρία του «Γίνε»;… Ν.Τ.
- Comments
- No Comments »
- Categories
- 2009
Comments rss
Trackback
